Miłość...szacunek i czas

Kiedyś przed laty była miłość
Wspaniała…barwna i taka niewinna
Lecz z biegiem lat ona odeszła
Pozostała zazdrość… nieufność
A w raz z nią… wszystko minęło

Czy nie mogło być tak dalej?
Słonka promyk…błękit nieba
Czy nie mogą być słowa rozumiane?
Na płatkach róż niesione…
I purpurą otulane?

Rzeczywistość zatarła piękna szlak
Rozsypując na drodze ciernie 
Bruzdy usypując pod stopami
Rzeki łez wyciskając, które są potokami
I słowa…rzucane… kamieniem

Czy tak musi być?
Czy miłość odeszła i nie wróci?
Czy serca…zobojętniały?
A zamiast miodu, czara goryczy…
Pozostała do wypicia 

Tak trudno zrozumieć drogi życia
Lecz przyjdzie czas…
Kiedy spojrzymy innymi oczami
Wtedy… może być już za późno
By odwrócić czas stracony pełen nienawiści

Wtedy zostaniemy sami
Gdzie zamiast rozmów wzajemnych…
Pozostaną nam… cztery ściany
Głucha cisza i czas…
Który powróci, lecz już samotny

Więc darujmy niepotrzebne nieporozumienia
Lecz życie bierzmy całymi garściami
Tulmy wzajemne uczucia w jedne
Ciesząc się każdym dniem
Gdyż życie szybko mija

A my…starzejmy się nie znając godziny
Kiedy odejdziemy w mroku krainy
Kiedy jeden z nas…oczy zamknie
Wtedy nie będzie czasu na lament
Gdyż los okrutny… nie pozwoli na powroty

Jedynie otworzy oczy…mówiąc
Trzeba było szanować uczucia wzajemne
I iść ze słowem zrozumianym
Tuląc do siebie kwiat uczuć pięknych
Dzieląc się wzajemnym szacunkiem i szczęściem
Które szło…przed wami